ကက္ဆက္ေခြထဲက အမၺပါလီ
ပါရဂူ

     ျမန္မာ eBook ဗိသုကာ ဦးမ်ိဳးျမတ္သူက ျမန္မာ eBook ၏ ၅ ႏွစ္တာလုပ္ငန္းမ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာျပၿပီး အခမ္းအနား ကို ႐ုပ္သိမ္းသည္။ ထိုေန႔က ျမန္မာ eBook အေနႏွင့္ ေပးရမည့္ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ထားသည့္ စာေရးဆရာမ်ား အား ေပးအပ္လွဴဒါန္းသည္။ ဦးမ်ိဳးျမတ္သူ နိဂံုးခ်ဳပ္ေျပာသြားသည့္ စကားကို ၾကားရသည့္အတြက္ မုဒိတာမ်ားပြားရသည္။ “စာေရးဆရာ၏ သားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ားကို ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါဘူး” ဟု ေျပာ သြားသည္။
     စာေပအႏုပညာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေရးဆရာႏွင့္ အႏုပညာရွင္မ်ား ရသင့္ရထိုက္သည့္ မူပိုင္ခြင့္ “ေကာ္ပီ႐ိုက္” ျပႆနာႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျငင္းပြားေနခ်ိန္ ဦးမ်ိဳးျမတ္သူ၏ နိဂံုးခ်ဳပ္စကားသည္ ျပႆနာေျဖရွင္းရန္အတြက္ နက္႐ိႈင္း ေသာ ဂိုက္လိုင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆသည္။ ဦးမ်ိဳးျမတ္သူ၏ ဂိုက္လိုင္းကို ၾကားရသည့္အခါ ေကာ္ပီ႐ိုက္ႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး မိမိေရးဖူးသည့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို သတိရလာသည္။
     တစ္ေန႔က လူသံုးေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေပါက္လာ၏။ သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို သိဖူးသလိုလို ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ နာမည္ေဖာ္မရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနမွန္းသိေသာအခါ ထိုသူကပင္ သူ႔ ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္သည္။
     “ကၽြန္ေတာ္ သန္းတင့္ေအာင္ပါ။ အခု ဆရာ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္တို႔လာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ကက္ဆက္ေခြတစ္ေခြ သြင္းခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒါ လာအေၾကာင္းၾကားတာပါ”
     ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို အံ့ၾသသည့္အမူအရာျဖင့္ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူတို႔ဆီက ထိုကိစၥမ်ိဳး ေျပာလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ေပ။ သူတို႔ကို ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္း သြင္းေနသူမ်ားဟုလည္း သိမထားေပ။ သူတို႔ဆီက ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ မေမွ်ာ္လင့္သည့္ကိစၥကို ၾကားရသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသလိုလို ျဖစ္သြားသည္။
     “ဆရာ ဘယ္လိုသေဘာရသလဲ”
     ထိုသူက ကၽြန္ေတာ္ အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ လုပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ထပ္မံဆႏၵျပဳျပန္သည္။
     “ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘာမွသေဘာမတူစရာ မရွိပါဘူး။ တစ္ခုပဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ သြင္းတဲ့အခါ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပီပီ သသေလးေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါကလဲ စာေရးဆရာရဲ႕ ဆႏၵပါ။ တကယ္လက္ေတြ႕လုပ္တဲ့အခါမွာ ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုအခက္အခဲေတြရွိတယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး”
     “ကၽြန္ေတာ္ အစြမ္းကုန္လုပ္ပါမယ္။ သြင္းတဲ့ေန႔က်ေတာ့ ဆရာလဲ လာၾကည့္ပါအံုး” ကၽြန္ေတာ္ သေဘာတူလိုက္ သည္။
     ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ”
     “အဲဒါလဲ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ သင့္ေတာ္သလို ၾကည့္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အခုလို လာအေၾကာင္းၾကားတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္လွပါၿပီ”
     ကၽြန္ေတာ့္တြင္ မိမိ၏ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းမ်ားကို အသံုးျပဳျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳမ်ားစြာရွိၿပီး ျဖစ္ေနသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ငါးလေျခာက္လခန္႔ကပင္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသးသည္။ တစ္ေန႔ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာအယ္ ဒီတာ ဦးသန္းေအာင္က (ထိုအခ်ိန္က သတင္းစာမ်ား ျပည္သူပိုင္ မလုပ္ရေသး) ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းႏွင့္ဆက္ၿပီး စကား ေျပာ၏။
     “ဆရာ မေန႔ညက ၿမိဳ႕ေတာ္သိန္းေအာင္ဇာတ္ထဲက ထြက္ၿပီး မႏၲေလးရတနာပံုအၿငိမ့္မွာ သြားအမႈထမ္းေနတဲ့ လူရႊင္ ေတာ္ဦးခ်စ္စရာနဲ႔ ေပါစံတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကိစၥကေတာ့ ဆရာ့၀တၳဳဇာတ္လမ္းတစ္ခု အသံုးျပဳမလို႔ဆို လား၊ အသံုးျပဳၿပီးၿပီဆိုလား အဲဒါ ဆရာ့ကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ခ်ီးျမႇင့္မလို႔တဲ့။ ဆရာ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္တာ ဆက္လို႔မရ တာနဲ႔ သူတို႔ ေနာက္ထပ္ ရက္ခ်ိန္းေပးၿပီး ျပန္သြားၾကတယ္။ သန္ဘက္ခါ ၂ နာရီေလာက္ သူတို႔လာၾကလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ ေတာ္ပါ အိမ္လိုက္ခဲ့မယ္။ ဆရာ ဘယ္မွမသြားပါနဲ႔။ အိမ္ကပဲ ေစာင့္ေနပါ”
     ဦးသန္းေအာင္ ခ်ိန္းသည့္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေန႔လံုး ေစာင့္ေန၏။ ခ်ိန္းထားသူမ်ား ေပၚမလာၾက။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ဆက္ေစာင့္၏။ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခေပးမည့္သူမ်ား ေပၚမလာၾကေတာ့။ ၾကားထားက ဦးသန္းေအာင္သာလွ်င္ ကၽြန္ ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕တိုင္း အားတံု႔အားနာ ျဖစ္ေနရွာသည္။
     ကၽြန္ေတာ္၏ ၀တၳဳမ်ားမွ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ကိုယူၿပီး အသံုးျပဳသည့္ အၿငိမ့္အဖြဲ႕မ်ား ဇာတ္အဖြဲ႕မ်ားမွာ မနည္း ေတာ့ေပ။ သို႔ရာတြင္ အသံုးျပဳသူ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ေပးဖို႔ေ၀းစြ။ ဇာတ္လမ္းအသံုးျပဳထားသည့္အ ေၾကာင္း ခြင့္ပင္မေတာင္းေပ။ အေၾကာင္းပင္ မၾကားေပ။ အခ်ိန္မ်ားစြာ ၾကာၿပီးမွ လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သိရျခင္းျဖစ္သည္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ ရတနာပံုအၿငိမ့္ႏွင့္ သစ္လြင္အၿငိမ့္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းမ်ားကို အသံုး ျပဳေၾကာင္း မႏၲေလးမွလာသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားမွတစ္ဆင့္ သိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မူ မၾကားဖူး မျမင္ဖူးေသးေပ။
     ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳမ်ားထဲက အသံုးမ်ားေသာ ဇာတ္လမ္းမွာ အမၺပါလီျဖစ္သည္။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ မကြယ္လြန္မီ ေလးငါး ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္၏ အမၺပါလီဇာတ္လမ္းကို ေငြတစ္ေထာင္ျဖင့္ ဝယ္သာထားေသာ္လည္း ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ျပဇာတ္အျဖစ္ စင္တင္မသြားႏိုင္ရွာေပ။ စႏၵာဦးေခတ္ေရာက္လာေသာအခါ စႏၵာဦးဇာတ္အဖြဲ႕က အမၺပါလီကို ျပဇာတ္ကသည္။ ယင္းအ တြက္ စႏၵာဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ေငြငါးရာေပးသည္။ စႏၵာဦးဇာတ္အဖြဲ႕သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိၾတေလခါႏွင့္ အျခားဇာတ္လမ္းတစ္ခုကိုလည္း ဇာတ္ကေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ ယင္းျပဇာတ္မ်ားအတြက္မူ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ် မေပး ေပ။ တခ်ိန္တုန္းက လယ္စိုက္ရွင္းကလည္း ျပဇာတ္တို႔ ဇာတ္သဘင္တို႔ ကေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဗိုလ္ကေလးတင့္ ေအာင္ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳဇာတ္လမ္း အခ်ိဳ႕အ၀က္ကို “မိခင္အို ေက်းဇူးရွင္” အမည္ျဖင့္ ျပဇာတ္ကဖူး သည္။ ယင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ငါးရာရဖူးသည္။ ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ ဂီတအသင္းမ်ားကလည္း “အမၺပါလီ”ကို ျပ ဇာတ္ကဖူး၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔၏ ဇာတ္လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ဇာတ္လမ္းမဟုတ္ဟုဆိုသည္။ မွန္ပါသည္။ သူတို႔သည္ တစ္ ခါက ေရာက္လာေသာ “အမရပါလီ” အိႏၵိယ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းကို ယူထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနရာႏွင့္ အမည္နာ မမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းမွသာ ယူထားေၾကာင္း သိရသည္။ သူတို႔ဇာတ္လမ္းယူထားသည္ဟုဆိုေသာ အိႏၵိယ႐ုပ္ရွင္ ၌ အမၺပါလီ၏ အတြဲမွာ ဗိမၺိသာရ မဟုတ္။ ဗိမၺိသာရ၏သား အဇာတသတ္ျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔၏ ျပဇာတ္၌မူ ကၽြန္ေတာ့္ ၀တၳဳပါအတိုင္း အမၺပါလီႏွင့္ ဗိမၺိသာရကို တြဲထားသည္။
     ယင္းသို႔အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ၀တၳဳဇာတ္လမ္း အသံုးျပဳသူ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေၾကာင္းပင္ၾကားေဖာ္မရသျဖင့္ ယခုကဲ့သုိ႔ ဂ႐ုတစိုက္လာၿပီး အေၾကာင္းၾကားေဖာ္ရသူမ်ားႏွင့္ ဆံုေသာအခါ ၀မ္းသာအားရ အမွန္ပင္ျဖစ္မိသည္။
     သန္းတင္ေအာင္ႏွင့္အဖြဲ႕သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အမၺပါလီဇာတ္လမ္းအတြက္ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ေငြငါးရာေပးၿပီး ျပန္သြားၾကသည္။
   စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔တြင္ အမၺပါလီဇာတ္လမ္း အသံသြင္းၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ေရာက္သြားေတာ့ အသံသြင္းေနၾကၿပီ။ အသံသြင္းသည့္ အခန္းႏွင့္ စက္ခန္းတို႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေခတၱနားေနၾကသည့္အခါ၌ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကသည္။
     ဗိမိၺသာရသ႐ုပ္ေဆာင္ေသာ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီးသည္ သူတို႔ၾကားထဲတြင္ အသက္အေတာ္ရေနသည့္ လူႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုအားလံုးက ေလးစားခ်စ္ခင္ပံုရသည္။ ကေလးလူႀကီးအားလံုးက သူ႔ကို “ေလးေလး”... “ေလးေလး” ႏွင့္ ေခၚၾကသည္။ သူကလည္း အားလံုးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာသည္။ ထိုေန႔က ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီးသည္ သူ႔အိမ္မွ ပက္လက္ကုလားထိုင္ သယ္ယူလာၿပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနသည္။
     သူ႔ဇာတ္၀င္ခန္းက်မွ သူ၀င္အသံသြင္းၿပီး က်န္အခ်ိန္မ်ား၌ သူ႔ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ၿပီး သူယူလာသည့္ ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ဇိမ္က်ေနသည္။
     အမၺပါလီမွာ ေအးေအးသင္း ျဖစ္သည္။ ေအးေအးသင္းကို လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ “အိုမိခင္ ေက်းဇူးရွင္” ျပဇာတ္တုန္းကပင္ သိကၽြမ္းဖူးသည္။ ယခုတစ္ဖန္ လာဆံုေနရျပန္ၿပီ။ ႐ိုး႐ိုးကေလး ၀တ္စားဆင္ယင္ထားသည္။ ဆန္းဆန္းျပားျပား ၀တ္စားဆင္ယင္ဖို႔ လိုသည့္အခ်ိန္အခါလည္း မဟုတ္ေပ။ သူ႔ခင္ပြန္းလည္း ပါလာသည္။ သူ႔ခင္ပြန္းႏွင့္သူ လံုခ်ည္ဆင္တူ အက်ႌဆင္တူ ၀တ္ထားသည္။ သူ႔ခင္ပြန္း၀တ္သည့္ ပုဆိုးကြက္တံုးကို ေအးေအးသင္းက လံုခ်ည္ခ်ဳပ္၀တ္သည္။ ေအးေအးသင္း ဝတ္သည့္အဆင္ကို သူ႔ခင္ပြန္းက အက်ႌခ်ဳပ္ဝတ္ထားသည္။ ေအးေအးသင္းက သူ႔ကိုယ္သူ “မေအး...မေအး”ဟု ေခၚေခၚၿပီး စကားေျပာသည္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးလံုး ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္မ်ားကို အေတာ္ကိုဖတ္သည္မွာ ခုႏွစ္ေခါက္ရွိၿပီဟုဆိုသည္။ ၀တၳဳစာအုပ္ထဲက စာပိုဒ္မ်ားႏွင့္ ဇာတ္ေဆာင္အမည္မ်ားကုိ အလြတ္ရေနသည္။ “စိၾတရေလခါ” အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ ကိုပင္ ဖတ္ဖူးသည္ဟု ဆိုသည္။
     ဗိမိၺသာရႏွင့္ အမၺပါလီအျပင္ အျခားဇာတ္ရံမ်ားလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ စီစဥ္ထားသည္။ အမၺပါလီဇာတ္လမ္းကို အသံသြင္းရသည္မွာ သူတို႔အတြက္ အျခား႐ိုး႐ိုးဇာတ္လမ္း အသံသြင္းၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ေရာက္သြားေတာ့ အသံသြင္းေနၾကၿပီ။ အသံသြင္းသည့္အခါ ေခတ္ဇာတ္လမ္းေလာက္ လြယ္ကူပံုမရ။ သူတို႔ကို အထူးအေႏွာင့္အယွက္ေပးေနသည္မွာ ပါဠိစကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။ ပါဠိစကားလံုးကို အေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ဖတ္ေနၾကရရွာသည္။ အသံသြင္းရင္း ပါဠိစကားလံုးမွားသြားသျဖင့္ ထပ္သြင္းရသည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။
     နားေထာင္ရသူမွာ တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီႏွင့္ ကိစၥၿပီးသြားေသာ္လည္း သူတို႔ခမ်ာ ေန႔တစ္၀က္ႏွင့္ တစ္ညလံုး အသံသြင္းေနၾကရရွာသည္။ ဒါ႐ိုက္တာ မႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ စက္ဆရာက ျပန္ျပင္သြင္းခိုင္းေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း မၾကာခဏ ျပန္သြင္းၾကရသည္။ အသံသြင္းေနသူ ကိုယ္တိုင္ကပင္ အသံသြင္းေနရာက တစ္၀က္ေလာက္အေရာက္တြင္ သူ႔ဟာသူမႀကိဳက္ျဖစ္ၿပီး “ျပန္သြင္း”ဟုေျပာလ်က္ ျပန္အသြင္းခိုင္းသည္ကိုလည္း မၾကာခဏ ေတြ႕ရသည္။ အသံသြင္းေနစဥ္ ႂကြက္ေလွ်ာက္ေျပးသြားသျဖင့္ ပ်က္သြားသည့္အခါလည္းရွိသည္။ ႐ိုက္ရွင္႐ိုက္သေလာက္ မခက္ခဲေစကာမူ သူ႔အတိုင္းအတာႏွင့္သူ အခက္အခဲရွိသည္။ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈႏွင့္ ကင္းကြာ၍မရေပ။
     ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးသည္အထိ ေစာင့္မေနႏိုင္ေတာ့ေပ။ ည ၇ နာရီေလာက္တြင္ ျပန္လာသည္။ သူတို႔တေတြကား ဇာတ္လမ္းဆံုးေအာင္ ညလံုးေပါက္ အသံသြင္းေနရစ္ခဲ့ၾကသည္။
     ကၽြန္ေတာ္ စတူဒီယိုထဲမွ ထြက္လာေတာ့ ဗိမိၺသာရ၏ ခ်စ္စကားဆိုသံႏွင့္ အမၺပါလီ၏ ခါးခါးသီးသီးျငင္းပယ္သံ စတူဒီယိုထဲတြင္ ပဲ့တင္ညံ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

Back

Download